Home

Lieve mensen,

Alweer bijna een week thuis! Voordat ik naar Kaapstad vertrok, had ik op mijn laatste dag in het Dream Centre een uitgebreid bericht geschreven... met foto's. Het laden daarvan duurde heeeel lang en net voor het versturen... liep de computer vast! Gewacht tot thuis, want in een internetcafe leek me dat ook niet  fijn.
Het was een heftige maar mooie ervaring die ik nooit had willen missen....
In een maand kun je geen baanbrekende zaken verrichten, maar op het persoonlijke vlak heb ik denk ik toch (niet altijd door de taal) het gevoel gehad iets te kunnen betekenen voor mensen. Extra aandacht, gesprekjes, eten geven, naast zieke mensen zitten, voeten masseren, meegaan naar iets dat geregeld moest worden, organiseren van de film- en bingoavonden. Bingoavond was populair bij de patienten, wat minder bij de vrijwilligers.... Mensen uit hun bed krijgen en wegbrengen naar de fysiotherapie en andere activiteiten...

Lieve mensen,

Het was een fantastisch weekend in de Drakensbergen. Adembenemende natuur, bloemen, bergen, rotsen, watervallen... Wandeltocht van drie uur gedaan met een gids, paardgereden, met de jeep de Sanipass over en naar Lesotho geweest waar we een dorp hebben bezocht. Lesotho is een bergstaatje omgeven door Zuid Afrika. Na talloze grensformaliteiten bereikten we het kale rotsachtige gebied. Mensen wonen daar arm en zeer primitief. In Zuid Afrika zijn buiten de steden de rondavels (ronde huisjes met rieten daken) en vierkante huizen met golfplaten daken stukken leefbaarder dan daar. Het vriest daar vaak enorm, maar de kookplaatsen midden in de rondavels veroorzaken een soort vloerverwarming. Na een gezellig weekend met kaartspelen, kampvuur, rare drankjes (cruffy milkshake = baileys met bier...) was het lekker weer nederlands te kunnen spreken ... Vier amerikanen en drie schotten bij elkaar met een Zoeloe tourguide is knap vermoeiend maar erg gezellig! 

Lieve allemaal,

Wat heerlijk zoveel reacties op mijn weblog!!
Ja Es, met Joyce ( ze blijkt eigenlijk Thokozami Mdladia te heten...) gaat het steeds wat beter. Ik heb haar vanochtend in bad gedaan, dat valt hier niet mee in die aftandse badkamers. Er wordt binnenkort geld van deze groep vrijwilligers geinvesteerd in de badkamers ... is hard nodig!! Er is gelukkig wel warm water nu voor de patienten, het warm water systeem werkt goed op de afdelingen Marlotte, maar vaak niet in onze accomodatie. Nou ja, wij kunnen het beter hebben want wij hebben wat meer spek op onze botten!
De patienten zitten hier te rillen, vooral op koude dagen. Alle ramen wijd tegen elkaar open... ik doe ze regelmatig dicht, maar na een paar minuten hebben de zusters ze al weer open gezet.

Lieve allemaal,

Hier een kort bericht... SHREK 3 draait beneden, iedereen die wil kijken is gebracht, limonade en chips... Straks weer terugbrengen en vanavond gaan we aan de overkant uit eten. Heerlijk eten, spotgoedkoop en ... er zitten bijna alleen maar blanken. Nou ja, er begint me steeds minder te verbazen.
Gisteren zijn we veel projecten langs geweest met de vrijwilligers van de projecten in en rond Durban. Het was heel indrukwekkend, ik vertel na het weekend uitgebreid hierover. Morgenochtend vertrekken we om 6.30 met z'n vijfen naar het Umfolozi/ Hluhluwe wildpark, slapen daar in een bushlodge, volgende dag zijn we ook daar en gaan eind van de dag naar een natuurreservaat met nijlpaarden, krokodillen, watervogels (o.a pelikanen).

Hallo allemaal,

Bedankt voor al jullie reacties via de weblog en mail!!
Vrij weekend en dat is best raar omdat we in een zijvleugel van het ziekenhuis wonen en via het ziekenhuis naar binnen/buiten gaan. Sommigen zijn naar familie in Durban of naar Drakensbergen, maar ik ben met vier anderen van hieruit naar Durban geweest. Het weer is hier niet zo best, volgende twee weekenden hopelijk beter want dan willen we naar St. Lucia wetlands, Hluhluwe wildpark en Drakensbergen. 
Durban is een drukke, bruisende stad, veel indiase mensen; hebben dan ook heerlijke curry gegeten. Van alles gekocht hier op de art market bij de haven en de Victoria streetmarket.

Eerste dagen zal ik veel te melden hebben.. het is allemaal nogal overweldigend zo'n start. Ik had besloten vandaag voor de training van 10 uur al te starten met het helpen op de afdelingen. Gelukkig kon ik samen starten met Willie en Malou die hier al langer zitten. De allereerste patient waar ik kwam, was net binnengekomen vanuit een ziekenhuis 's nachts. De gewone ziekenhuizen hier, dus niet de private hospitals, zijn erg slecht. Mensen liggen daar vaak veel te lang voor ze hier heen komen, slechte omstandigheden, krijgen slecht te eten, worden niet gedraaid, starten te laat met ARV's (antiretrovirale medicijnen). Deze vrouw bleek eigenlijk al stervende... we hebben haar een beetje kunnen verzorgen. Terwijl ik bij haar was is ze overleden... lijkt wel mijn tijd in de wijk Mir... Het was wel heel confronterend, maar was ik blij voor haar, zo erg was ze er aan toe.

Lieve mensen,

Eindelijk dan echt begonnen vandaag. Gisteren aangekomen na een lange reis met drie vluchten.... alles ging goed. Kennisgemaakt met de andere vrijwilligers waarvan ik sommigen nog niet had ontmoet.
Vanochtend een zeer uitgebreide introductie/training gehad over de historie van het Dream centre, over de organisatie, over HIV/AIDS en het beleid van het centrum etc.
Gelukkig kan 70% met medicijnen naar huis na 3 maanden, na behandeling, fysiotherapie, counseling etc. Er moet dan veel geregeld worden met evt. familie, uitkering aanvragen, mensen moeten dan onder begeleiding naar de overkant waar een soort sociale dienst zit (SASSA).
Gisteren zag ik een paar patienten alleen in pyama het zebrapad oversteken!
Jammergenoeg komt 20% terug als ze thuis zijn geweest, hebben dan nog 2 kansen met andere medicincombinaties om verder te gaan.